Het feest gaat niet door

 

Ik had een failliet restaurant overgenomen. Om klanten te krijgen had ik heel veel cadeaubonnen laten drukken van -destijds- 30 gulden, die ik overal had verspreid in de omgeving. In die tijd was dit bedrag genoeg om voor één persoon bij een Chinees restaurant te dineren.

“Wat is het hier toch druk”. Op een drukke zondag was ik bezig in mijn restaurant en ineens hoorde ik een luide schorre stem, ik draaide me om en zag een in de lucht zwaaiende hand met twee cadeaubonnen, een jong meisje dat van top tot teen helemaal in het zwart gekleed was en met haar opgeheven hoofd rond aan het kijken. Ik dacht meteen aan het gezegde “haantjes gedrag”. Ze viel meteen op vanwege haar lange zwarte leren jas, zwarte lippen, zwarte wenkbrauwen, het haar eveneens geverfd in het zwart, ook haar laarzen natuurlijk. Ze staarde iedereen aan met haar grote mooie, blauwe en een beetje dromerige ogen, die helemaal volgesmeerd waren met zwarte make-up. Het deed me denken aan de ogen van een pandabeer.

"Wij hebben twee cadeaubonnen, heb je een tafel voor ons?" Toen zag ik nog een jongen, die een paardenstaart droeg en een gitaar in de hand had. Hij stond naast haar.

Vanwege haar schorre en luide stem, wierpen sommige gasten haar een onvriendelijke, afkeurende blik toe. Alsof ze een buitenaards wezen is. Ze lachte met een vriendelijke glimlach terug tegen degenen die haar strak aan keken.
"Maar mevrouw, de cadeaubon mag maar één per tafel", zei mijn collega tegen haar, “dat staat erop.”
"Dat hadden wij niet goed gelezen", antwoordde ze met een overdreven verbaasd gebaar en sperde haar ogen open, alsof Columbus nieuw vast land had ontdekt.
"Dan hebben wij twee tafels nodig, wij kunnen niet samen aan een tafel zitten", fronste ze haar voorhoofd en trok ze even haar mondhoekje om te protesteren en vragend keek ze met een verwarde blik de jongen aan.
Maar op dat moment hadden wij ook geen tafel meer. Ze was wel erg teleurgesteld
"Mogen wij dan wat meenemen?" vroeg ze op gedempte toon en met een smekende blik in de ogen keek ze naar mij.
"Nee, de cadeaubon is alleen bedoeld om in het restaurant te gebruiken", zei mijn collega, “dat staat er ook op.”
"Ik kan heel goed gitaarspelen. Zal ik wat voor jullie spelen en mogen wij dan wat meenemen?" vroeg de jongen met een vleiend lachje op zijn gezicht.
"Hij kan echt heel goed gitaarspelen", zei het meisje in het zwart en knikte een paar keer met haar hoofd alsof een kip eten aan het zoeken was op de grond.
Om ze zo snel mogelijk weg te krijgen, maakte ik een uitzondering, ze mocht wat te eten uitzoeken en meenemen.

Het was bijna twaalf uur in de nacht, ik was bezig met de kassa. Ik hoorde iemand bonken op de deur, deed buitenlamp aan en zag twee handjes in de lucht spartelen. Daar stond het meisje met die mooie pandabeer-ogen, met haar één arm omklemde ze het middel van een baby die met de buik naar beneden hing. Het kindje probeerde het hoofdje om hoog te krijgen. Met haar andere hand houdt ze nog een kleine meisje vast...
"Heb je nog wat bier en sigaretten voor me?" haar stem leek nog schorre dan vorige keer.
Eenmaal binnen, laat ze de baby meteen los op de grond om haar handen vrij te krijgen om sigaretten uit de automaat te halen. De baby kroop al snel weg, Ik haastte me om hem in te halen en tilde hem op. Zijn hele gezichtje zat onder de snottebellen en twee vieze handjes raakten me overal aan. Ik ging snel met hem op zoek naar de servetten. Maar hij is zo vies, een heel pakje servetten hielp gewoon niet. Dus hield ik hem gewoon half onder de kraan en wast zo het gezicht en de handjes.

De zwarte vrouw heette Anna, de baby Niels, hij was nog maar 9 maanden oud. Het meisje, Charlotte , was 2 jaar oud. Volgens Anna was de vader van Niels verliefd geworden op een meisje dat goed kon zingen en beter bij de gitarist paste, Daarom waren ze uit elkaar gegaan. Charlottes vader was onbekend, dus de kindjes mocht Anna houden. Ze vertelde het met een merkwaardige onverschilligheid en emotieloos, het leek alsof ze het over andermans verhaal vertelde.

Vanaf dat moment kwam Anna af en toe met Niels en Charlotte wat nasi of bami halen
"Ik heb niet zoveel geld, maar een bier kan ik nog betalen", zei ze altijd op een dartelende toon. Dan zette ze de baby op de bar, meestal hield ze wel met één hand de baby vast, in de andere hand had ze een sigaret en een glas bier.
"Toen ik Charlotte kreeg, was ik nog geen 16 jaar......" En dan begon ze te kwebbelen en over haar levensverhaal, soms was ze zo opgewonden van enthousiasme, omdat ze een luisterend publiek had, dat ze dan weleens haar baby vergaat, die probeerde zich al die tijd los te rukken uit de arm van zijn moeder. En als dat lukte, kroop hij op de bar heen en weer! De glazen op de bar hadden geen ogen natuurlijk en zagen het kindje niet aankomen, ze worden ongewild door het kindje één voor één van de bar af geduwd.
“Verder was mijn leven best aangenaam” vertelde Anna, alleen vond ze het heel vervelend dat Jeugdzorg haar constant in de gaten hielden. Die dreigde haar kinderen weg te halen... Gelukkig hadden haar ouders die niet meer werkten, eigenlijk nooit gewerkt hadden (volgens Anna)tijden genoeg. Daardoor konden ze Anna veel helpen, anders had jeugdzorg al lang haar kinderen afgepakt, zei ze.

Als ze het restaurant binnenkwamen, renden Charlotte en Niels zo snel mogelijk de hele zaak door op zoek naar mij. Waar ik me ook bevond en wat ik ook aan het doen was, ze kwamen gewoon naast me staan.
"Zijn dat je kinderen?" vroegen gasten me.
"Nee, nee, nee," zei ik dan.
Hun wangen waren altijd bedekt met snottebellen en hun haren leken eeuwig niet gekamd, de kleren zaten vol met vlekken. De knopen zaten ook vaak niet in de juist knoopsgaten.
“Dat heeft ze zelf geknoopt,” Anna barst in een giechelbuien. Ze kon niet op een of twee minuten stoppen en Charlotte lachte onschuldig mee.
“Kijk tante Ping, Ik kan mijn snottebellen terughalen in mijn neusgaten,” pronkt Charlotte en liet me zien hoe ze haar die snottebel terug zuigt. Ze hield adem in, ze kon het erg goed zelfs die snottebel heel lang in de neusgaten houden tot ze het niet meer kon volhouden. Als ze moest ademt kwamen de snottebellen weer meterslang naar buiten rollen. Af en toe gebruikte Charlotte haar tongetje om die lange snottebel in de mond te trekken, daarna slikte ze door alsof het een lekker snoepje was.

“Dat zou ik maar niet meer doen”, zei ik tegen haar en ik haastte me zich servetten te pakken.
Elke keer als ze het restaurant binnen stormden, was het eerste wat ik deed ze onder de kraan houden en wassen.
“Zijn dat je kinderen?" vroegen de gasten me.
"Nee, nee, nee", antwoordde ik haastige als altijd.
"Maar je bent wel onze tante", zei Charlotte vol trots. Ze was toen 4 jaar oud.
Ik durfde niet meer "nee, nee, nee" te zeggen om ze niet te kwetsen.

Anna slenterde vaak met de kinderen door het dorpje, waar ik ze ook vaak tegen kwam. Ondanks dat de kinderen met hun snottebel mijn kleren bezoedeld, kregen ze wel een knuffel en een kusje van me. Dan miste ik de kraan wel natuurlijk ...... Als ze in de buurt van het restaurant waren, wilden ze altijd even naar " tante Ping " toe.
"Anders zeuren ze tot ik er koppijn van kregen", zei Anna.

Langzaam maar zeker bouwden Charlotte en Niels een goede band met me op.

Op een middag kwam Charlotte huilend bij me. Ze was bijna 12 jaar. Haar moeder had haar beloofd om op haar laatste verjaardag op de basisschool naar het zwembad in Zevenaar te gaan en alle vriendinnen zouden met een limousine gebracht en opgehaald worden. “Al mijn vriendinnen doen dat,” zei ze. Ze had dus alle vriendinnen al verteld dat haar 12de verjaardag ook zo cool zou worden. Al die tijd had ze zich erop verheugd dat ze 12 jaar zou worden en nu zei haar moeder ineens dat het feest kon niet meer doorgaan.
"Ik zit nu in de schuldsanering, ik krijg elke week maar een paar centen om van te leven, ik ben zelfs al gestopt met roken, maar ik kan je gezeur niet meer tegen, nu rook ik weer! Ik heb het je wel beloofd, maar Ik kan dat echt niet meer betalen, ik kan de luiers van je zusje niet eens betalen!" bulderde ze tegen Charlotte. Althans dat zei Charlotte.
Anna had inmiddels weer een nieuwe baby en de vader was er weer vandoor gegaan. Anna had gesnauwd tegen Charlotte en ze was erg boos op Charlotte geweest, dat Charlotte niet
"een beetje begrip kon hebben". Zij vond het als een moeder, die feest niet kan betalen, ook niet leuk!
Ik wist hoe erg het was voor een kind van 12 jaar in die situatie als zo’n feest niet door ging. Daarom besloot ik dat ik de helft zou betalen en Anna de andere helft. Uiteindelijk heeft die niks kunnen betalen zoals ik al verwacht had.

Nu is Charlotte 18 jaar en de vader van haar dochter is verliefd op iemand anders, die past beter bij hem, zegt ze. Haar dochter is al bijna 4 jaar oud, die wil heel graag een mooi verjaardagsfeest, alleen Charlotte heeft maar zo’n kleine uitkering om van te leven, dus het feest gaat misschien niet meer door........

Dennis speelt tennis.


Over tennis gesproken, ik heb dit woord ooit geleerd, ik ken dat in het Nederlands en weet wat het betekent in het Chinees. Verder heb ik er niet meer bij stilgestaan.
Op woensdagmiddag hoefden mijn twee zoons niet naar school, ze speelden dan vaak in de straat voor het restaurant. Voor mij betekende dat op die bewuste woensdag naast het werken in de zaak ook de oppas spelen. Even niet opgelet, waren ze uit mijn ogen verdwenen. Ik had een rondje gelopen en wat buren gevraagd, maar ze waren nergens te vinden. Even later kwamen ze de zaak binnenstormen :
‘‘Mam, mogen wij met tennis spelen?’’, kwam mijn jongste zoon Yulun huppelend naar me toe. Voor ik het goed kon begrijpen, was hij al weer met zijn broer weg uit de zaak. Ik stopte even met mijn werk en rende hun achterna tot bij de deur.
“ Wil je tennis spelen bedoel je?”, riep ik voor de zekerheid bij de deur tegen zijn rug.
“Ja”, voor zijn vrolijke stem bij me in de oren kwam, was hij zonder maar even om te kijken weer flitsend snel verdwenen uit mijn zicht samen met zijn broer.
‘‘Leuk’’, antwoord ik enthousiast. Of hij me had gehoord betwijfelde ik.

Het Keukenorkest

 

Chinesekeuken


Nooit, maar ook nooit, had ik verwacht dat ik in de horeca terecht zou komen. Toen ik jong was, wilde ik heel graag medewerkster van een bibliotheek worden, ik dacht dan, dat ik altijd het eerste nieuw boek zou krijgen te lezen..

Ik lees graag en veel, liefst de hele dag alleen maar lezen. Tot diep in de nacht zelfs, dat mocht natuurlijk niet van mijn vader, de lamp moest om 9 uur uit. Al gauw merkte mijn vader dat de batterij van de enige zaklamp van ons huis wel erg snel leeg ging. Ik las dan stiekem in bed onder de deken met die zaklamp.... De batterijen in die tijd waren wel erg kostbaar en zelfs als je veel geld had, betekende dat niet dat je die batterijen kon kopen. Ik gebruikte zoiets kostbaars om te lezen. Moet u maar nagaan hoe mijn vader zou reageren. mijn hemeltje!

Bezoekers op de site

Vandaag 78

Gisteren 70

Deze week 263

Deze maand 1445

Totaal 49658

Currently are 39 guests and no members online

Kubik-Rubik Joomla! Extensions

Verhalen van Jade


Het feest gaat niet door

Dennis speelt tennis

Het eerste verjaardagsfeest

Het keuken orkest

Nieuwe artikelen

Het jaar van de Haan

 Zout in China

Si-Chuan in het nieuws

Ping Cao in Munchis
Deze Chinese vrouw maakt korte metten met
bazige koks en oubollige afhaalchinees

Si-Chuan in Over de Tong

 Chinese Kok?
Dat was het laatste dat ik wilde worden.